اجباری

به خدمت آمدم دشت کویری                  جوان رفتم و باز آیم به پیری

نگو خدمت بگو زندان بی بند                   قدم آهسته هم شده  مصیبت

نگو سمنان بگو صحرای بی آب                غروب پادگان چشمها پر از آب

سرباز گوش به فرمان نظام است              دگر شخصی گری بر من حرام است   

گروهبانان مرا بیچاره کردند                       لباس شخصیم را پاره کردند

الا سمنان گه خاکت شوره زار است          غذای پادگانت زهر مار است

آخه این خدمت رو کی بنا کرد                   تمام مادران را چشم به راه کرد      

 

|+|

فراموش شده ام

این حقیقت است که از دل برود هر آنکه از دیده رود

|+|